rerutkiewicz, franciszek (ur. 1886 stanisławów, zm. 1920 zakopane)
malarz, grafik. studiował w krakowskiej asp pod kierunkiem
j.pankiewicza. wyjechał następnie do paryża, gdzie spędził kilka lat, będących najowocniejszym okresem jego twórczości. brał udział w wystawach paryskich, m.i. w wystawie polskich malarzy i rzeźbiarzy na rzecz inwalidów polskich we francji w 1918. w tymże roku wrócił do kraju i osiadł w zakopanem. brał udział w wystawach ekspresjonistów polskich (późniejszych formistów), które odbywały się w krakowie w 1917 i 1918, a także w wystawach malarstwa, rzeźby, grafiki i sztuki stosowanej organizowanych w zakopanem. w obrazach rerutkiewicza widoczne są wpływy pankiewicza, a zwłaszcza cezanne'a w wyprowadzaniu formy uproszczonej, syntetycznej, określonej dużymi plamami barwnymi. malował martwe natury, kompozycje figuralne, pejzaże. posługiwał się zazwyczaj chłodną gamą barwną, w której dominowały błękity i zielenie. wprowadzał jednakże i kontrastowe akcenty ciepłych brązów, czerni i żółcieni, czego przykładem może być obraz
młyn. poza malarstwem próbował również swych sił w drzeworycie. ekspozycja prac rerutkiewicza w ramach i wystawy cechu artystów plastyków jednoróg w krakowie w 1925 r. spełniła rolę jedynej pośmiertnej wystawy jego dzieł.
młyn, ok. 1912
olej, płótno, 80 x 100 cm;
muzeum narodowe w krakowie;
(38469 bajtów)
arkadia
olej, płótno, 66 x 95 cm;
muzeum narodowe w krakowie;
(36670 bajtów)