zycie i tworczosc - rafałowski aleksander.

rafałowski, aleksander (ur. 1894, zm. 1980 warszawa)
malarz, pedagog, członek grup blok, praesens. studia artystyczne odbywał w krakowskiej asp u j.malczewskiego w l. 1913-14, w warszawskiej ssp pod kierunkiem e.trojanowskiego w l. 1915-22 oraz u archipenki w berlinie w l. 1922-23. uzupełnieniem artystycznej edukacji był następnie pobyt w paryżu. czynny i bogaty udział w wystawach krajowych i zagranicznych rozpoczął rafałowski już w 1911. miał kilkanaście dużych wystaw indywidualnych, m.i. w paryskiej galerie sacre du printemps w 1927 i w teatro moderno w rzymie w 1929. zaraz po wojnie, którą przeżył w zsrr, był jednym z organizatorów resortu kultury i sztuki, a w l. 1946-65 był profesorem warszawskiej asp. indywidualny język malarski rafałowskiego zawiera w sobie przetworzoną lekcję awangardy berlińskiej i paryskiej. rytmiczna organizacja powierzchni obrazu, uporządkowanie form, budowa logicznie zamkniętych zespołów oto wyznaczniki jego twórczości z lat dwudziestych. przełom lat dwudziestych i trzydziestych przynosi zasadniczy zwrot w zainteresowaniach artysty: fascynacja szarą codziennością, swoisty antyestetyzm, próby znalezienia malarskiego odpowiednika melancholijnej poezji ruder, krzywych parkanów, małomiasteczkowych podwórek. rafałowski wypracowywał swój własny, niepowtarzalny styl szczególnego rodzaju realizm, wynikający ze stosunku artysty do świata, który namiętnie aprobował, a równocześnie pragnął poprawić. wszystkie elementy zaczerpnięte z codziennego życia podporządkowane są kształtującej woli malarza, a kaźdy obraz dokładnie przemyślany w swej architektonice.
w 1970 ukazały się wspomnienia artysty pt. ... i spoza palety, w których przedstawił swą malarską drogę, jak równieź bogatą działalność pozaartystyczną.