webart: faworski, józef

faworski, józef
józef faworski czynny w latach 1790-1805 pochodził z warszawy i za panowania stanisława augusta malował portrety pastelami. ponoć faworski był kaliszaninem, a długi czas przebywał w krakowie. wobec wiadomości źródłowych miejsca jego kolejnych pobytów ustalono w nowej literaturze na podstawie pochodzenia portretowanych przez niego osób. przypuszczalnie więc faworski działał kolejno w Łęczyckiem, na mazowszu, w sieradzkiem, w wielkopolsce i być może w berlinie.
znane są następujące portrety jego pędzla: portret jana pędzickiego burgrabiego grodzkiego łęczyckiego (1790, muzeum narodowe w poznaniu), portret weroniki ze szczawińskich pędzickiej z synem alojzym, (1790, muzeum narodowe w poznaniu), portret wiktorii ze skotnickich madalińskiej (1792, muzeum narodowe w warszawie), portret kazimierza piędzickiego (1793, muzeum narodowe w poznaniu), portret józefa zaborowskiego (1794), portret tadeusza kościuszki (1795).
twórczość faworskiego, związaną z ostatnią fazą rozwoju malarstwa sarmackiego, cechuje oryginalność widzenia artystycznego. jego portrety malowane dość płasko, o uproszczonych , a często wręcz zgeometryzowanych formach i starannie opracowanych szczegółach dekoracyjnych, wyróżniają się trafną charakterystyką modela i finezyjnie zestawioną gamą barwną. z późniejszego okresu twórczości faworskiego pochodzą dzieła reprezentujące nurt oficjalnego malarstwa dworskiego, które zatraciły swoisty wdzięk i odrębność właściwą wczesnym pracom.