dołżycki, leon (ur. 1888 lwów, zm. 1965 kraków)
malarz, grafik, scenograf, pedagog, członek ugrupowań formiści, plastyka. studia artystyczne odbywał w l. 1907-12 w krakowskiej asp pod kierunkiem j.unierzyskiego,
f.ruszczyca i
j.mehoffera. w l. 1911-12 podróżował do niemiec, austrii i włoch, był również w paryżu, do którego powracał jeszcze wielokrotnie. działalność twórczą wiązał przez całe życie z pracą pedagogiczną, którą rozpoczął już w r. 1911. był również aktywnym działaczem zzpap (a później zpap), należał do formistów w l. 1918-22, był przez kilka lat członkiem ugrupowania plastyka, wystawiał także z awangardą, jednorogiem i nową generacją. do roku 1916 w jego twórczości dominowały wpływy francuskiego malarstwa impresjonistycznego i postimpresjonistycznego. z kolei nastąpiła faza formistyczna, która charakteryzowała się u dołżyckiego syntetyczną i dynamiczną formą, obwiedzioną często mocnym konturem, wąską gamą barwną oraz silną ekspresją. w tym okresie istotne miejsce w twórczości artysty zajmowała grafika wykazująca wyraźne analogie z jego ówczesnym malarstwem. przełom lat dwudziestych i trzydziestych przyniósł rozszerzenie tematyki często motywy pejzażowe i sportowe o zwartej konstrukcji, uproszczonym kolorycie oraz zróżnicowanej fakturze. około 1934 zwrócił się dołżycki ku zagadnieniom kolorystycznym, analizie barw, zachowując jednak zdobyty jeszcze w okresie formistycznym dyscypliną kompozycyjną. zajmował się także scenografią. w l. 1919-29 współpracował z teatrem wielkim w poznaniu projektując dekoracje do przedstawień takich jak
madame butterfly,
dama pikowa,
pajace,
aida czy
cyrulik sewilski.
Żałobnica, 1922
olej, płótno, 91 x 75 cm;
muzeum narodowe w poznaniu;
(45601 bajtów)